SƏN GƏLƏLI... BAHARA AÇILIR PƏNCƏRƏM...

Tənhalığımla qonşu olmuşdum. 

 Bir birimizə öyrəşmişdik... 

 Nə o məni bacardığından daha artıq incitmirdi, 

 nə mən onu azarlamırdım. 

 Olmaz axı... Birlikdə ömür sürəcəkdik, birlikdə öləcəkdik ...

 Həsrətimin soyuqluğuna bürünürdüm... 

 Səssizliymlə pıçıldaşaraq uyuyurdum...

 Günəş çıxırdı, günəş batırdı... 

 Və bu məndən xəbərsiz həyat axınında hər şey adiydi, sönükdü.

 Gəzməyə çıxdığım parkla tanış olmuşduq. Bir-birimizi görüncə sakitcə gülümsünürdük. 

 Yenəmi sən? - deyə soruşurdu yarpaqların xışıltısı?

 Yenə də mən... - deyə başımı tərpədirdim...

 O günədək hər şey adiydi. 

 Gördüyüm insanlar da, 

 ötürdüyüm günlər də...

 Gözlərim yazıların arasında sətirlərinə rastlaşıncayadək...

 Görə biləcəyimi xəyal belə etmədiyim üzünü görüncəyədək - adiydi həyat.

 ...Sən gələli başqa mənzilə köçdü tənhalığım.

 Sən gələli hər gün bahara açılır pəncərəm.

 Sən gələli küləklər özüylə doğma bir nəfəs gətirir - Vətən qoxulu!